رهاوی<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

کمترین تحریری از یک آرزو این است

آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی

در قناری ها نگه کن , در قفس , تا نیک دریابی

کز چه در آن تنگناشان باز شادی های شیرین است .

کمترین تصویری از یک زندگانی :

                                        آب ,

                                                نان ,

                                                      آواز ,

ور فزون خواهی از آن ,

                            گاهگه ,

                                    پرواز

ور فزون تر خواهی از آن شادی ِ آغاز

(ور فزون تر , باز خواهی... بگویم , باز ؟ )

 

آنچنان بر ما به نان و آب ,

                               اینجا تنگ سالی شد

که کسی در فکر ِ آوازی نخواهد بود

وقتی آوازی نباشد,

                        شوق پروازی نخواهد بود .

 

شفیعی کدکنی     

 

شریعتی گفته بود که شعر زبان شکست است . شاید راست بگوید ,ولی من آرزوها و امید هایم را نیز در آن میبینم .

من چه خواستم جز " آواز " , برای " شوق پرواز " . خواستم  ولی نخواستند . ولی امید را دارم .

 

/ 0 نظر / 4 بازدید