مخلفات

جمعه ٢٦ فروردین ،۱۳۸٤

 

 

بزن آن پرده , اگر چند تو را سيم

                                     از ين ساز گسسته

بزن اين زخمه ,اگر چند درين کاسه طنبور

                                         نمانده ست صدايی

بزن اين زخمه

            بر آن سنگ

                   برآن چوب

                           برآن عشق

                                    که شايد

بَرَدم راه بجايی.....

 

(شفيعی کدکنی)

 

حس ساز زدن حس عجيبيه , يه روز می گيردت و از صبح تا شب فقط می زنی , نمی دونی چی ميزنی .تو دنيای ديگه ای هستی .آنقدر می زنی که ديگه دستت بی حس ميشه .ديگه صدايی را در نمی آوری .آنوقت است که بر می گردی تو همين دنيا می بينی که هوا تاريک شده . لذت ساز زدن تو رو بيخود می کنه . برای همينه که هميشه دوست دارم تنهايی ساز بزنم .چون اين لذت و نمی توانم در حضور کس ديگری تجربه کنم . گاهی اصرار دوستی ,آشنايی  مرا وادار می کند که از اين لاک تنهايی بيرون بيايم ولی هيچ وقت از نواختنم در اين مواقع راضی نيستم . چون همه حواسم به طرف مقابل است نه به سازم . گاهی هم خود خواسته می خواهم برای کسی بنوازم , دوست دارم دراين حالم شريکش کنم , ولی چقدر او شريک لذت من است , نمی دانم ؟!. کاش می شد همه مردم دنيا را لحظه ای شريک اين لذت کرد .

 

محمد
 

[ خانه| آرشيو |

خانه
آرشيو

پرشين‌بلاگ